In de Sovjet-Unie hadden ze een efficiënte manier om lastige mensen onschadelijk te maken: ‘sluipende schizofrenie’ (вялотеку́щая шизофрени́я).

Een diagnose speciaal ontworpen voor dissidenten. Wie kritiek had op het systeem, was per definitie krankzinnig. Je hoefde argumenten niet te weerleggen; je hoefde de criticus alleen te pathologiseren. Eén etiket & de mens was politiek dood.

Wie denkt dat dit een historisch relikwie is, heeft nog nooit een jeugdzorgdossier van binnen gezien. Het mechanisme is exact hetzelfde. Vandaag heet het geen schizofrenie meer, maar dossiervervuiling.

Zodra een ouder te scherp leest, te veel onthoudt & de vinger legt op de rotzooi in de rapportages, treedt het immuunsysteem van de keten in werking. De inhoud wordt onmiddellijk verlaten. De feiten doen er niet meer toe. De pijlen worden gericht op de persoon.

De tactiek is even ordinair als effectief:
Wijs je op een aantoonbare leugen? Dan ben je ‘gefixeerd’.
Leg je de metadata bloot van een vervalst verslag? Dan ben je ‘obsessief’.
Vraag je om rectificatie van een vals narratief? Dan ben je ‘strijdlustig’.
Blijf je kalm bij onrecht? Dan heb je ‘geen affect’.
Word je boos? Dan ben je ‘onveilig’.
Dit is geen hulpverlening. Dit is professionele karaktermoord.

Net als in Rusland wordt psychiatrische taal misbruikt om debat te voorkomen. Het dossier is het executiepeloton. Eén suggestieve zin van een medewerker wordt in het volgende rapport een feit. Daarna een diagnose. Drie stappen verder ben je officieel ‘gevaarlijk’ of ‘niet leerbaar’.

En als je dit bij de GGZ Drenthe KJP Hoogeveen doet moet je helemáál oppassen. Voor je het weet proberen ze achter je rug om een “gezinsbehandeling GP” met de gemeente te ritselen – een glibberige weg waarbij je bijna zeker weet dat вялотеку́щая шизофрени́я wordt vastgesteld & je je gezag kwijtraakt.

De waarheid wordt begraven onder een dikke laag tekstuele drek, totdat de ouder onder de vervuiling bezwijkt. Het systeem hanteert een perverse logica: wie zich verzet tegen de leugen, bewijst daarmee dat het etiket terecht is. Het is een gesloten cirkel van waanzin waarin de ouder altijd verliest. De medewerker die dit doet is geen hulpverlener, maar een uitvoerder van een totalitair trucje.

Dossiervervuiling is geen slordigheid. Het is een bewuste, weerzinwekkende strategie om critici te neutraliseren. Het is de moderne variant van de Sovjet-psychiatrie: de criticus kapotmaken om de eigen fouten te maskeren. Een systeem dat alleen kan voortbestaan door de mensen die het moet helpen zwart te maken, is moreel failliet.

In de Sovjet-Unie eindigde zo’n dossier met de fatale kwalificatie:
Sotsialno opasny (социально опасный).
Sociaal gevaarlijk.
De medische vertaling van ‘staatsvijand’.

In de Nederlandse jeugdzorg van nu is dat niet anders. Je bent geen ouder meer, je bent een doelwit.
Het dossier is de Polonium-210.