Het is precies een jaar geleden dat er een belangrijke beslissing viel die onze gezinssituatie rust heeft gebracht.

Wij vieren nadrukkelijk níet dat haar vader uit haar leven is. Wij vieren niet dat er geen goede band of samenwerking mogelijk was. Wij vieren zeker niet alle subjectieve oordelen die over mijn dochter, haar vader en mij zijn gegeven door jeugdzorg.

Wij vieren ook niet dat we als gezin jarenlang door diezelfde jeugdzorg dusdanig tegen elkaar zijn uitgespeeld, dat contact op dit moment onmogelijk is geworden.

Alles “in het belang van het kind” is een zeer beladen en relatief begrip bij jeugdzorg. Het is eerder “alles in het belang van jeugdzorg”, en als dat toevallig ook in het belang van het kind is, dan is dat een mooie, maar blijkbaar niet noodzakelijke bijkomstigheid. Juist daarom is het zo belangrijk dat het kind zelf gehoord wordt, zoals artikel 12 van het Kinderrechtenverdrag en de informele rechtsingang bij de rechter ook beogen.

Wat wij wél vieren, is het feit dat de stem van mijn dochter uiteindelijk is gehoord door onze voormalige voogd van het Leger des Heils Jeugdbescherming en de rechter van de Rechtbank Noord-Nederland. Meermaals, jaren achter elkaar.

Wij vieren dat zij serieus is genomen en dat zij nu zélf beslissingen kan maken die goed zijn voor haar.

De reden dat wij dit wél vieren, is omdat haar stem eindelijk zwaarder woog dan de subjectieve mening van zogeheten “deskundigen”.

We zouden pas écht feestvieren als er meer jeugdzorgprofessionals zouden zijn die, net als onze voormalige voogd en de rechter, daadwerkelijk eerder en beter naar het kind luisteren.

Geef het kind een stem die telt, boven de belangen van instanties en de mogelijke strijd van volwassenen.