“๐๐ซ๐ฎ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ญ ๐ข๐ง ๐ฆ๐… ๐๐ฎ๐ฌ๐ญ ๐ฌ๐ก๐ฎ๐ญ ๐ฒ๐จ๐ฎ๐ซ ๐๐ฒ๐๐ฌ ๐๐ง๐ ๐ญ๐ซ๐ฎ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ฌ๐ญ ๐ข๐ง ๐ฆ๐"
Aan de keukentafel lijkt het onschuldig. Een kop thee, een medewerker van CJG, woorden als "vrijwillige hulp" en "we denken écht met ú mee". Maar wie goed luistert, hoort het gesis van Kaa uit Jungle Book. De slang die je in slaap sust terwijl hij zich al om je heen kronkelt
Jeugdzorg presenteert zich als bondgenoot, maar opereert als Kaa: verleidelijk, geruststellend, ondertussen dodelijk voor je rechtspositie. De vrijwillige hulp verschuift geruisloos naar een traject richting RvdK, zonder dat ouders eerlijk worden geïnformeerd, zonder transparantie, zonder wederhoor
Wat aan je tafel begint als “we willen alléén eventjes méékijken”, eindigt in rapportages vol aannames, labels & pathologisering waar jij nooit je akkoord op hebt gegeven
Kaa kíjkt niet met je mee, Kaa schrijft óver je. In verslagen waar je niet bij zit, in overleggen waar je niet voor wordt uitgenodigd, worden twijfels feiten & worden vragen ‘zorgsignalen’
Wie grenzen stelt om het gezin te beschermen, wordt genoteerd als “ouder werkt niet mee”. Wie regie wil houden, wordt weggezet als “ouder ziet het niet”. Zo construeert het systeem een papieren werkelijkheid waarin jouw stem al is uitgewist voordat de rechter het dossier ooit ziet
Dan komt de Raad. Tegen de tijd dat je officieel bericht krijgt, is de hypnose al compleet. Kaa hééft gesproken. De rapporten líggen al klaar, de interpretaties zijn verhard, de lezing van jouw gezin is verworden tot één verhaal: dat van de instanties zelf
Niet omdat de Jeugdwet dat opdraagt, maar juist doordat de wettelijke grenzen rondom vrijwilligheid, toestemming en privacy zijn genegeerd
De Jeugdwet & het privacyprotocol jeugdhulp schrijven ondubbelzinnige toestemming, noodzaak en informatieplicht aan de betrokkene voor. Ze eisen dat je weet wat er met je gegevens gebeurt, waarom en met welk doel
Toch worden ouders structureel buitenspel gezet. Informatie vloeit achter hun rug om naar ketenpartners, onder het mom van “zorgen delen”, terwijl de wettelijke uitzonderingen op het beroepsgeheim veel strikter zijn dan in de praktijk wordt voorgesteld
De waarheid is hard: het systeem hoeft niet te bijten om levens te verwurgen Sissen is genoeg. Een paar zinnen in een verslag, een geïnsinueerde diagnose, een al te gretig gedeeld “gevoel van onveiligheid” – en het kind is dossierbezit geworden
Jeugdzorg als Kaa betekent: macht die zich vermomt als bescherming. Medewerkers die denken: “I have ssssspecial powerssssss.” Vertrouwen dat wordt gevraagd, zelf geëist, maar niet wordt teruggegeven. Ouders die worden gehypnotiseerd, totdat ze wakker worden in een rechtszaal waar hun rol al is weggeschreven
Wie zijn ogen sluit voor het gesis, wordt wakker in een dossier dat hij niet meer herkent – met een maatregel, terwijl Kaa al om zijn gezin heen ligt