Tijdens een zitting over het beëindigen van het gezag zat er zichtbaar een vrouwelijke medewerker van de Raad in het raadsbankje.

In de stukken en registraties staat echter een andere naam: een man. Niet aanwezig. Niet gezien. Toch formeel geregistreerd als vertegenwoordiger.
Dat lijkt een detail. Dat is het niet.

In procedures over gezag, uithuisplaatsing en kinderbescherming is de Raad een zwaarwegende procespartij. Wat daar wordt gezegd, kan de basis vormen voor ingrijpende beslissingen: verlies van gezag, langdurige scheiding tussen ouder en kind, en stigmatiserende kwalificaties die jarenlang doorwerken. De rechtsstaat vereist daarom transparantie, herleidbaarheid en controleerbaarheid.

Wie sprak er daadwerkelijk?
Onder wiens verantwoordelijkheid?
Wie is aanspreekbaar op feitelijke onjuistheden of schadelijke framing?

Als in rechtbankregistraties standaardnamen blijven staan, als teamstructuren onzichtbaar blijven, of als administratieve systemen niet worden aangepast aan de feitelijke werkelijkheid, ontstaat een probleem. Niet alleen voor de betrokken ouders, maar voor de rechtsbescherming zelf. Want zonder duidelijke identificatie van de functionaris die optreedt, wordt klachtrecht uitgehold en wordt individuele verantwoordelijkheid diffuus.

In geen enkele andere context accepteren we dat een procespartij anoniem opereert of dat de feitelijke spreker niet traceerbaar is. Waarom in het jeugdbeschermingsdomein dan wel?

Dit raakt aan fundamentele beginselen:
zorgvuldigheid, transparantie, hoor en wederhoor en effectieve rechtsbescherming.

Het raakt ook aan de mogelijkheid om achteraf te toetsen wat er gezegd is, en door wie.

Wie zich als overheid of semi-overheid in de rechtszaal begeeft, moet volledig zichtbaar en aanspreekbaar zijn. Dat is geen formaliteit, maar een rechtsstatelijke randvoorwaarde.

Ik roep professionals, juristen en beleidsmakers op om hier kritisch naar te kijken. Niet defensief, maar constructief. Heldere registratie, correcte processtukken en individuele verantwoordelijkheid zijn essentieel voor vertrouwen in het systeem.

Dit gebeurt bij de Raad, maar de hele keten erkent continuïteit als kwaliteitsnorm. Als zelfs de basisvraag “wie sprak namens de Raad?” niet eenduidig kan worden beantwoord, dan hebben we een structureel probleem.

Transparantie is geen gunst. Het is een verplichting.