De overheid roept al jaren dat álles om preventie draait. De Hervormingsagenda Jeugd hangt ervan aan elkaar: vroegsignalering, vroeg ingrijpen, erger voorkomen, zwaardere zorg terugdringen. Preventie is het keurige woord waarmee steeds meer bemoeienis met kinderen & gezinnen wordt verkocht, terwijl diezelfde agenda ook draait om een financieel onhoudbaar jeugdstelsel.

 

Dáár wordt de echte logica zichtbaar.

 

Als het gaat om kinderen vroeg in beeld krijgen, kan ineens álles. Dan staan alle ketenpartners weer paraat alsof op ieder schoolplein een nationale crisis in jasmaat 134 rondloopt. Dan moet er gesignaleerd, geregistreerd, gemonitord, besproken, opgeschaald & doorgezet worden.

 

Het kind als ingang. Het gezin als casus. Het schoolplein als aanleverstraat. Dáár is structuur voor. Dáár is capaciteit voor. Dáár is bestuurlijke drift voor.

Maar zodra preventie neerkomt op bewezen medische bescherming tegen ernstig lichamelijk leed, verandert de toon.

 

Een vaccin tegen meningokokken B zit niet in het Rijksvaccinatieprogramma. Het RIVM zegt dat zonder omwegen: het wordt niet gratis door de overheid aangeboden, maar is alleen op eigen kosten verkrijgbaar. Tegelijk erkent het RIVM dat meningokokken B kan leiden tot hersenvliesontsteking, bloedvergiftiging & overlijden.

 

Dáár valt het masker af.

 

Voor signalering, trajecten, overlegtafels & ketens is alles opgetuigd. Niet omdat dat neutraler of menselijker is, maar omdat het systeem financieel, bestuurlijk & organisatorisch precies dáárop is ingericht. Dáár kan worden gestuurd, verantwoord & afgerekend.

 

Maar zodra het gaat om gelijke toegang tot medische bescherming, verschuift de rekening naar ouders. Dan heet het ineens kostenafweging.

 

Noem het dan geen preventie. Noem het gewoon selectie.

 

Want natuurlijk treft dit niet iedereen gelijk. Ouders met geld kunnen extra bescherming kopen. Ouders zonder financiële ruimte niet. Dan bepaalt inkomen mede hoeveel veiligheid een kind krijgt.

 

Dan is preventie geen publiek beschermingsbeginsel meer, maar een systeem waarin vroege bemoeienis collectief wordt georganiseerd en echte bescherming privaat mag worden afgerekend.

 

De Jeugdwet verplicht gemeenten tot beleid inzake preventie & vroege signalering. Art. 22 Grondwet legt de overheid de plicht op de volksgezondheid te bevorderen. Art. 24 IVRK verlangt dat geen enkel kind toegang tot gezondheidszorg & gezondheidsbescherming wordt onthouden.

 

Juist daarom is deze scheefgroei zo smerig: onder de vlag van preventie wordt aan de voorkant volop georganiseerd, maar bewezen bescherming blijft aan de achterkant afhankelijk van de portemonnee.

 

Werkelijke preventie begint niet bij nog meer kijken, noteren en doorzetten.

Werkelijke preventie begint bij gelijke toegang tot effectieve bescherming.

 

Alles daaronder is geen hervorming.

 

Het is selectie op inkomen, verkocht als preventie.